ตลอดทั้งเดือนตุลาคมที่ผ่านมา ทุกคนคงรู้สึกเหมือนๆ กันว่า ประเทศไทยนั้นได้รับความบอบช้ำเพียงไร แต่ท่ามกลางเรื่องราวที่ชวนให้เสียกำลังใจนั้น ก็ไม่ได้หมายความว่า เราควรทำตัวและจิตใจให้เป็นไปตามนั้น หากแต่ในทุกวันต้องยิ่งรู้สึกให้ได้ถึงความหวังในวันใหม่ที่ทอแสงเป็นประกาย

เดือนตุลาคม เป็นเดือนสุดท้ายของการออกเดินทางไปเยือนจังหวัดที่ห้า จังหวัดสุดท้ายของ วิสิท เจแปน ปี 4 ซึ่งก็คือฌิสึโอะกะ หลังจากนั้นก็หวังว่าผู้อ่านทุกท่านจะรอเป็นเจ้าของหนังสือเล่มนี้ซึ่งจะออกวางแผงไม่เกินเดืนอมกราคมอย่างแน่นอน ความประทับใจในจังหวัดนี้มีมากไม่แพ้ที่อื่น โดยเฉพาะสถานที่ที่เรียกได้ว่าไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวโดยตรง นั้นก็คือ สนามบินแห่งใหม่ ที่จะเปิดให้บริการได้ในช่วงต้นปีหน้า หลายคนอาจทำหน้าสงสัยว่าประทับใจอะไร ก็แค่สนามบิน แต่เรื่องอย่างนี้ในญี่ปุ่นกับเรื่องเดียวกันในประเทศไทยมันเป็นคนละเรื่องกันเลย... พูดง่ายๆ แบบพอสังเขปก็คือ จังหวัดใดอยากมีสนามบินก็จัดการสร้างกันเอาเอง ดังนั้น สิ่งที่คิดได้อย่างไม่ยากเย็นเลยก็คือ ภาพของการผนึกกำลัง รวมพลัง และเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอย่างมากถึงมากที่สุดของทุกภาคส่วนในจังหวัด ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเงินกันเลย การไปชมสนามบินของเขาเป็นครั้งที่สองในรอบสามปี จึงหาใช่เรื่องการเที่ยวชมธรรมดาๆ แต่มีนัยอย่างกว้างขวาง การแสดงออกถึงศักยภาพ ความภาคภูมิใจ และการอวดโชว์ ซึ่งมันได้ผล จิตใจดวงเล็กๆ ของพวกเราตระหนักได้ทันที่ถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่หลังการทำงาน ที่แสนเหนื่อยยากจบลง และสนามบินต้อนรับเครื่องบินลำแรกที่ล้อแตะพื้นรันเวย์

ความหวังในวันใหม่ที่ทอแสงเป็นประกายของจังหวัดฌิสึโอะกะจึงเป็นความหวังในใจของเราที่อยู่ที่เมืองไทยด้วยเหมือนกันว่า "จงดูเป็นตัวอย่าง โลกนี้ เวลานี้ ไม่ใช่เวลาของการประหัตประหาร แต่เป็นเวลาของการสร้างสนามบิน เพื่อนำพาใบชา ส้มอุนฌู และอื่นๆ อีกมากมายออกไป แล้วนำเงินตรากับผู้คนเข้ามาแทน"

กองบรรณาธิการ

นิตยสาร Japan World ฉบับเดือน พฤศจิกายน 2551